środa, 28 maja 2014

Szkolny Dzień Bezpieczeństwa

     Dnia 28 maja 2014 roku odbył się w Szkolny Dzień Bezpieczeństwa, który miał na celu zapoznanie uczniów z służbami działającymi na rzecz naszego bezpieczeństwa. Tego dnia gościli w naszej szkole przedstawiciele policji, straży pożarnej, patrolu saperskiego i ratowników medycznych – uczniów klasy sportowo-ratowniczej kruszwickiego liceum.
     Wszyscy wiedzą, że aby żyć zdrowo i bezpiecznie musimy rozpocząć od siebie samych - zadbać o higienę osobistą i właściwe odżywianie. Dlatego przypomnieliśmy jak należy myć ręce i przyrządzać zdrowe śniadanie. Następnie dzieci przygotowały kolorowe i pełne witamin kanapki. Na uczniowskich stołach królowały sałaty, pomidory, ogórki, rzodkiewki, szczypiorek i koperek. Dzięki p. Anicie Wyborskiej śniadanie wzbogaciły: mleko, jogurty i masło sponsorowane przez OSM „CUIAVIA” w Inowrocławiu, soki i jabłka ufundowane przez POWN „RAFIŃSCY” oraz płatki śniadaniowe z CARITAS Diecezji Toruńskiej.

     Po smacznym śniadaniu uczniowie wraz z wychowawcami spotkali się z naszymi gośćmi. Policjanci zaprezentowali radiowóz, do którego wszyscy mogli wsiąść. Pan komisarz Krzysztof Pilarski przeprowadził ciekawą pogadankę na temat zagrożeń, które mogą zdarzyć się podczas wakacji oraz na drodze oraz wskazał jak im przeciwdziałać.

     Strażacy pokazali wyposażenie wozu strażackiego, a Piotr Gmiński z prawdziwą pasją opowiadał o trudach strażackiej służby. Najmłodsze dzieci mogły przymierzyć mundury strażackie i obejrzeć specjalistyczne kombinezony. Wśród strażaków OSP byli nasi absolwenci: Piotr Gmiński, Marek i Dawid Kaczalscy.
     Uczniowie klasy sportowo-ratowniczej pod kierunkiem p. Joanny Fabiańskiej pokazali dzieciom postępowanie w zakresie pierwszej pomocy w przypadku omdlenia, zranienia, złamania, wypadku drogowego i zatrzymania akcji serca. Najmłodsi pod opieką starszych koleżanek, wśród których znalazła się nasz absolwentka Ewelina Simińska, mogli nauczyć się bezpiecznego ułożenia poszkodowanego i resuscytacji krążeniowo-oddechowej.

     Wielkie zainteresowanie, szczególnie chłopców, wzbudziło spotkanie z żołnierzami patrolu rozminowania z 2 Pułku Rozminowania w Inowrocławiu. Żołnierze omówili sprzęt będący na ich wyposażeniu oraz zasady postępowania w sytuacji znalezienia niewypału i niewybuchu. Dzieci mogły obejrzeć samochody służące saperom podczas ich codziennej pracy.


     Szkolny Dzień Bezpieczeństwa zakończyło wspólne pamiątkowe zdjęcie i wojskowa grochówka.



piątek, 16 maja 2014

Etap szkolny konkursu - Igrzyska Olimpijskie

Poniżej dostępne są materiały do nauki na konkurs "Igrzyska Olimpijskie".



Igrzyska olimpijskie

Najbliższe zimowe igrzyska: Zimowe Igrzyska Olimpijskie
Pyeongchang 2018
Flaga olimpijska
Igrzyska olimpijskie – najstarsza i zarazem największa międzynarodowa impreza sportowa organizowana co 4 lata w różnych krajach, pod hasłem szlachetnego współzawodnictwa i braterstwa wszystkich narodów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Historia

Starożytne igrzyska olimpijskie

Pierwsze igrzyska olimpijskie odbywały się w Olimpii w Grecji i były rozgrywane co cztery lata, stąd w starożytnej Grecji termin olimpiada oznaczał czteroletni okres między kolejnymi igrzyskami. Pierwsze udokumentowane igrzyska odbyły się w roku 776 p.n.e. Na czas igrzysk olimpijskich zaprzestawano wojen. Podczas trwania konfliktów ogłaszano "pokój boży" i wojny wstrzymywane były na 2 miesiące. Przez pięć dni trwały igrzyska, reszta była przeznaczona na wyruszenie i powrót z igrzysk przez widzów i zawodników. Pierwszym etapem uroczystości, jeszcze przed rozpoczęciem igrzysk, było złożenie przysięgi przed posągiem Zeusa. Mięso dzika cięto na kawałki, rozsypywano albo rozkładano przed posągiem i każdy z uczestników, wraz z ojcem i swymi braćmi składał przysięgę, że nie dopuści się żadnego oszustwa na zawodach, co potwierdzali drugą przysięgą, w której mówili, że ściśle przykładali się do ćwiczeń przez poprzednie 10 miesięcy. Oficjalnie otrzymywało się nagrodę – wieniec z gałązek z wawrzynu (laur olimpijski), lecz nagradzany był tylko zwycięzca. Zawodnik, który wygrał igrzyska, stawał się sławny i otrzymywał tytuł olimpionika. W jego rodzinnym mieście stawiano pomniki na jego cześć i pisano wiersze. W murze miasta wygranego zawodnika robiono dziurę, przez którą wchodził zwycięzca witany przez mieszkańców. Oznaczało to, że miasto nikogo już się nie obawia, ponieważ ma takiego obrońcę. Zwycięzca otrzymywał również nagrody materialne, ale nie dawane oficjalnie. Z czasem, oprócz wieńca z gałązek oliwnych, otrzymywano pieniądze i przedmioty wartościowe. Sławę zdobywało całe miasto, a nie tylko wygrany. Kary olimpijskie były bardzo surowe. Zawodnik, który dopuścił się oszustwa, zmuszony był postawić pomnik Zeusowi, na którym wyryto jego imię i nazwisko oraz występek, którego się dopuścił. Najpopularniejszym z oszustów jest Ateńczyk Kalliopos, który przekupił swoich niedoszłych przeciwników. Cała sprawa wyszła na jaw. Ateńczyk i inni musieli postawić pomniki dla Zeusa. Ateńczycy przestali brać udział w igrzyskach, gdyż wyrocznia delficka powiedziała, że jeśli zaczną ponownie brać udział, nie będzie im głosiła przepowiedni.
Olimpia, Grecja – miejsce, w którym odbywały się starożytne igrzyska

Najstarszą dyscypliną starożytnych igrzysk był dromos - bieg krótki na dystansie jednego stadionu. Początkowo długość tego biegu nie była wyraźnie określona, dopiero od 6 igrzysk dystans ustalono na 600 stóp, to jest 192,67 m. W konkurencji tej wymagano od zawodników nienagannej postawy i odpowiedniego układu ciała w czasie biegu. Zwracano uwagę przede wszystkim na długi krok, silną pracę ramion wysuniętych do przodu i lekko pochylony tułów. Kolejną olimpijską dyscypliną był diaulos - bieg średni, który rozegrano po raz pierwszy na 14 Igrzyskach. Diaulos równał się dystansowi dwóch stadionów (385,34 m). Zawodnik pokonywał linię mety i wracał do punktu startu tą samą bieżnią. Na piętnastych z kolei Igrzyskach wprowadzono nową konkurencję - dolichos, czyli bieg długi. Rozgrywano go prawdopodobnie na długości 24 stadionów. Za pierwszego zwycięzcę uznaje się Akantosa ze Sparty. Inny Spartanin, Ladas, w czasie 85 igrzysk zwyciężył, jednak po pokonaniu mety padł na ziemię i skonał. Na 18 igrzyskach do nieustannie poszerzanego zestawu konkurencji dołączono zapasy. Walki w tej dyscyplinie były jednak bardziej zbliżone formą do współczesnego wrestlingu aniżeli znanych nam zapasów w stylu wolnym czy klasycznym. Dozwolone było podstawianie nogi, wyłamywanie palców a nawet szarpanie za nos czy wargi. Zwycięstwo osiągano po trzykrotnym powaleniu przeciwnika na ziemię. Nie obowiązywał podział na kategorie wiekowe czy wagowe. Dopiero w późniejszym czasie wyróżniono także zapasy chłopców. Od 18 Igrzysk rozgrywano pentathlon - pięciobój. W jego skład wchodziły: rzut oszczepem (wykonanym z drewna świerkowego bądź jesionu o długości w granicach ludzkiego wzrostu), rzut dyskiem (dyskobole stali na specjalnym podeście zwanym balbis, skąd oddawali rzuty), skok w dal, bieg na dystansie jednego stadionu i zapasy. W czasie Igrzysk 23 Olimpiady pojawiła się walka na pięści, która z czasem stała się najbardziej krwawym widowiskiem zawodów. Poddający się unosił rękę i palec wskazujący ku górze lub uderzał zawodnika w bark. Na ten znak przerywano walkę. Na 25 Igrzyskach wprowadzono wyścigi rydwanów powożonych przez właścicieli zaprzęgów. W tej konkurencji startowali tylko najbardziej zamożni, gdyż utrzymanie koni było niezwykle kosztowne. Dopiero wiele lat później pojawiły się wyścigi biedniejszych, np. wozów zaprzężonych w muły. Do programu 33 Olimpiady dołączono pankration, skrzyżowanie zapasów i walki na pięści. Zawodnicy mieli prawo stosować wszystkie chwyty i uderzenia, wyłamywać palce, ręce, stopy, łamać nosy. Zwycięstwo osiągano przez poddanie się przeciwnika. Od 65 Igrzysk w 520 r. p.n.e. rozgrywano hoplites, czyli bieg w uzbrojeniu. Początkowo biegano z pełnym ekwipunkiem wojskowym, w hełmie, z włócznią, tarczą i w nagolennikach. Później stopniowo ograniczano uzbrojenie, rezygnując kolejno z nagolenników, włóczni, hełmu, by wreszcie bieg odbywał się z samą tylko tarczą. Pokonywano odległość równą dwóm stadionom. Najczęściej to właśnie hoplites był ostatnią dyscypliną Igrzysk. W późniejszych latach dodawano kolejne konkurencje, wśród nich zawody poetów i trębaczy.
W dziejach starożytnych igrzysk najbardziej wsławił się Leonidas z Rodos. Był on zwycięzcą czterech kolejnych Olimpiad (154, 155, 156 i 157) w biegu na dystansie jednego stadionu, w diaulosie i w biegu zbrojnym. Grecy czcili wielokrotnych zwycięzców dając im specjalną nazwę - triastes. Innym znanym olimpionikiem był Herodos z Megary. W czasie dziesięciu kolejnych Igrzysk, w latach 328 - 292 p.n.e., zdobywał wieńce laurowe w zawodach trębaczy. Milon z Krotony był sześciokrotnym zwycięzcą Igrzysk w zapasach. Pierwszy laur olimpijski zdobył jeszcze w zawodach chłopców w 540 r. p.n.e. Od 62 do 66 Igrzysk był już niepokonany w zawodach dorosłych. Co ciekawe, wśród zwycięzców Igrzysk kroniki podają także Filipa II Macedońskiego. Odniósł on zwycięstwo w 106 Olimpiadzie, w 356 r. p.n.e., w wyścigach konnych.
W zawodach brali udział zamożni ludzie, których stać było na poświęcenie całego roku na ćwiczenia, później byli to tylko wybrani atleci. Występowano nago, dlatego igrzyska mogli oglądać tylko wolni mężczyźni. Kobietę przyłapaną na oglądaniu igrzysk czekała kara śmierci. Nie było konkurencji zespołowych.
W igrzyskach mogli brać udział wszyscy Grecy płci męskiej.
Odbywały się one ku czci boga Zeusa.

Zrekonstruowany stadion Panateński w Atenach – miejsce pierwszych zawodów nowożytnych igrzysk w 1896

Nowożytne igrzyska olimpijskie

Nowożytne letnie igrzyska olimpijskie odbywają się od 1896 roku (Ateny), a zimowe od 1924 (Chamonix). Nowożytne igrzyska olimpijskie nawiązują do tradycji starożytnych igrzysk greckich. Przez większość sportowców igrzyska olimpijskie są traktowane jako najważniejsze zawody sportowe, a złoty medal olimpijski, jako najcenniejsze trofeum; wyjątkiem są tu tenisiści, kolarze i piłkarze, ale międzynarodowe federacje tych sportów starają się podnieść rangę konkursów olimpijskich.

Ruch olimpijski

Po roku 393 n.e., kiedy to rozegrano ostatnie Igrzyska ery starożytnej, pamięć o greckim wychowaniu zamarła. Powrócono do niego w czasie odrodzenia - wzmianki o igrzyskach olimpijskich znajdują się w pismach takich twórców jak Matteo Palmieri, Hans Sachs i Thomas Kyd.
W 1833 r. w Szwecji powstało Towarzystwo Olimpijskie. Z inicjatywy tej organizacji rok później zorganizowano dla upamiętnienia starożytnych igrzysk greckich tzw. Igrzyska Skandynawskie. Pierwsza Olimpiada tego typu odbyła się 14 lipca 1834 r. w Ramlösa w Szwecji. W programie przewidziano biegi, skoki wzwyż, o tyczce i przez żywego konia, zapasy, ćwiczenia zręcznościowe, wspinanie się po linie i maszcie. Drugie i ostatnie Igrzyska Skandynawskie odbyły się 2 lata później.
Ideę wskrzeszenia starożytnych Igrzysk jako pierwszy zaproponował grecki filantrop i weteran wojen z Turkami, Evangelos Zappas w 1833 r. Dzięki jego hojności, od 1859 r. co 4 lata miały się odbywać "olimpijskie zawody gimnastyczne". Doszło do rozegrania trzech Igrzysk - w 1859, 1870 i 1875 r. Były to zawody narodowe, w których startowali wyłącznie Grecy. W tym samym czasie trwały prace wykopaliskowe w Olimpii. Nasilała się fascynacja antyczną kulturą, co zaowocowało w postaci formułowania idei wskrzeszenia Igrzysk. Jako pierwszy pomysł odnowienia starożytnej rywalizacji sportowej z udziałem zawodników z całego świata postulował w 1888 r. Francuz Pascal Grousset. Powstała w ten sposób koncepcja, której orędownikiem stał się francuski baron Pierre de Coubertin. Z jego inicjatywy w czerwcu 1894 r. zwołano w Paryżu Międzynarodowy Kongres dla Wskrzeszenia Igrzysk Olimpijskich z udziałem 79 delegatów i 2000 zaproszonych gości. 23 czerwca 1894 r. powołano do życia Igrzyska Olimpijskie ery nowożytnej. Dla kontroli przebiegu I Igrzysk Olimpijskich, które początkowo miały odbywać się co 2 lata, powołano Międzynarodowy Komitet Olimpijski , w skład którego weszło piętnastu przedstawicieli dwunastu krajów biorących udział w posiedzeniu Kongresu. Pierwszym prezesem MKOl został wybrany Grek Demetrius Vikelas, który zabiegał, by pierwsza Olimpiada odbyła się w 1896 r. w Atenach, a nie, jak to początkowo zakładano, w 1900 r. w Paryżu. Komitet pozytywnie rozpatrzył jego postulaty. Początkowo prezesem MKOl miał być przedstawiciel kraju, którego miasto jest organizatorem Igrzysk. Jednak gdy przed Igrzyskami w Paryżu w 1900 r. wybrano barona de Coubertin, zmieniono ten zapis. Francuz był prezesem MKOl aż do 1925 r.

Symbole olimpijskie

Flaga olimpijska

Najbardziej znany ze wszystkich symboli olimpijskich, flaga olimpijska odzwierciedla ideały Pierre'a de Coubertina – twórcy nowożytnych igrzysk. Pięć różnokolorowych przecinających się kół symbolizuje zarazem różnorodność, jak i jedność ludzi zamieszkujących Ziemię. Poszczególne kolory symbolizują kontynenty: niebieski – Europę, czarny – Afrykę, czerwony – Amerykę, żółty – Azję i zielony – Australię. Dodatkowo kolory te zostały dobrane tak, by każdy z nich pojawiał się przynajmniej raz na jakiejś fladze państwowej. Flaga olimpijska wciągana jest na maszt podczas ceremonii otwarcia igrzysk. Koła oznaczają też 5 dyscyplin sportowych w starożytności.

Oficjalnym mottem igrzysk jest łacińskie zdanie: Citius Altius Fortius, czyli Szybciej, Wyżej, Mocniej. Innym znanym cytatem opisującym olimpiadę jest zdanie: Najważniejszą rzeczą w igrzyskach olimpijskich jest nie zwyciężyć, ale wziąć w nich udział, podobnie jak w życiu nie jest ważne triumfować, ale zmagać się z organizmem.

Ogień olimpijski

Włoski biegacz Giancarlo Peris z ogniem olimpijskim podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku.

Ogień olimpijski wzniecany jest za pomocą skupionych promieni słonecznych w ruinach świątyni Olimpii. Stamtąd sztafeta olimpijska przekazuje pochodnię olimpijską kolejnym biegaczom. Tradycja zapalania ognia sięga Igrzysk z 1928, a jego przenoszenia w sztafecie – 1936. Na koniec ogień niesiony w pochodni przybywa do miasta-gospodarza igrzysk. Tutaj w trakcie ceremonii otwarcia zapalany jest znicz olimpijski, który płonie przez cały czas trwania zawodów.
Do tej pory płomień olimpijski zgasł siedmiokrotnie:
  • 1976 roku w Montrealu (powodem było oberwanie chmury)
  • 2004 na Igrzyskach w Atenach na starym stadionie z Igrzysk 1896 roku
  • 2008 w Pekinie (według oficjalnych komunikatów powodem były problemy techniczne)[1]
  • 2012 podczas podróży do Londynu (podczas przeprawy pontonowej)[2]
  • 2013 po starcie sztafety do Soczi, na Placu Czerwonym w Moskwie, prawdopodobnie z powodu silnego wiatru[3]
Przed Igrzyskami w Pekinie w 2008 r. sztafecie olimpijskiej we wszystkich miastach towarzyszyły liczne protesty przeciwników chińskiej polityki wobec Tybetu i Darfuru. Uczestnicy tych protestów starali się zakłócić bieg sztafety oraz zgasić płomień olimpijski.

Ceremonia otwarcia

Tradycyjnie igrzyska otwiera trwająca kilka godzin ceremonia otwarcia, której celem jest m.in. zaprezentowanie miasta i państwa, w którym odbywają się igrzyska. Stałym elementem tej ceremonii jest defilada państw biorących udział w zawodach. W defiladzie maszerują zawodnicy oraz działacze sportowi z danego kraju. Każde z państw wyznacza jednego sportowca do niesienia flagi. Sportowcy wchodzą na stadion według alfabetu języka używanego w państwie które gości igrzyska. Z uwagi na szacunek dla ojczyzny igrzysk defiladę otwiera Grecja, a kończy gospodarz. Po wejściu wszystkich krajów na stadion olimpijski głowa państwa organizującego zawody lub przewodniczący MKOl dokonuje oficjalnego otwarcia igrzysk, wypowiadając formułę: Igrzyska Olimpijskie w ... dla uczczenia .... Olimpiady ery nowożytnej uważam za otwarte. Później, w trakcie odgrywania hymnu olimpijskiego, na maszt wciągana jest flaga olimpijska, którą wnoszą na arenę wybitne osobistości. Przedostatni biegacz sztafety olimpijskiej wbiega na stadion niosąc ogień olimpijski. Przekazuje go ostatniemu biegaczowi sztafety, zazwyczaj z goszczącego igrzyska kraju, który zapala znicz olimpijski. Często wypuszczane są gołębice – symbol pokoju. Na koniec wszyscy flagowi zbierają się w kole, a jeden wybrany zawodnik oraz jeden wybrany sędzia składają, w imieniu wszystkich zawodników i sędziów, przysięgę olimpijską. Elementem ceremonii otwarcia jest również wniesienie oraz wciągnięcie na maszt flagi państwa organizującego zawody, podczas wciągania flagi odgrywa się hymn. Jest również wyznaczony czas na przemówienia Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego dane igrzyska oraz przewodniczącego MKOl.

Ceremonia zamknięcia

W części artystycznej ceremonii zamknięcia oprócz spektaklu przygotowanego przez gospodarzy swoją prezentację przedstawia również miasto następnych igrzysk. Sportowcy wkraczający na stadion nie są już podzieleni wedle państw, a wszystkie flagi państw uczestniczących w "festiwalu sportów" są niesione razem. Podczas ceremonii zamknięcia odgrywa się hymny oraz wciąga na maszt 3 flagi: państwa obecnie goszczącego igrzyska, przyszłego gospodarza oraz Grecji. Nowym zwyczajem jest ceremonia dekoracji zwycięzców ostatniej konkurencji: w przypadku LIO maratonu, a podczas ZIO biegu narciarskiego na 50 km. Przemawiają ponownie Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego oraz Przewodniczący MKOl. Przewodniczący MKOl wypowiada formułę: Igrzyska Olimpijskie w ... uważam za zamknięte, oraz "wzywa młodzież całego świata do stawienia się za 4 lata w mieście przyszłych igrzysk", po czym opuszcza się flagę olimpijską oraz gasi znicz. Stałym elementem jest również przekazanie flagi olimpijskiej przez mera (burmistrza, prezydenta) obecnego miasta-gospodarza przyszłemu organizatorowi igrzysk.

Inne symbole

Współcześnie przy okazji igrzysk powstaje oficjalna piosenka olimpijska. Promocji igrzysk służy też przygotowania oficjalnych maskotek igrzysk. Do każdych igrzysk jest również układane specjalne hasło odzwierciedlające ideę olimpijską.

Dyscypliny olimpijskie

Na pierwszych igrzyskach rozgrywano zawody jedynie w 9 dyscyplinach: lekkoatletyce, kolarstwie, szermierce, gimnastyce, strzelectwie, tenisie, podnoszeniu ciężarów, zapasach i pływaniu (zawody wioślarskie z powodu złej pogody odwołano). Współcześnie ich liczba osiągnęła już 50, a ta liczba ciągle rośnie.
W skład każdej dyscypliny wchodzi od kilku do kilkunastu konkurencji, które rozgrywane są oddzielnie przez kobiety i mężczyzn. Jednak istnieją takie dyscypliny bądź konkurencje, które są rozgrywane wyłącznie przez kobiety (gimnastyka artystyczna, pływanie synchroniczne, siedmiobój lekkoatletyczny, rozgrywany w przeszłości softball) lub wyłącznie przez mężczyzn (dziesięciobój lekkoatletyczny, zapasy w stylu klasycznym, rozgrywany w przeszłości baseball). Jedyną dyscypliną, w której nie ma osobnych konkurencji dla kobiet i mężczyzn jest jeździectwo. Żeby dana konkurencja mogła być wpisana do programu olimpijskiego musi być powszechnie uprawiana w wielu krajach świata: dla konkurencji męskich – w co najmniej 75 krajach na 4 kontynentach, dla kobiecych – w co najmniej 40 krajach na 3 kontynentach.

 Opracowano na podstawie:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Igrzyska_olimpijskie





sobota, 10 maja 2014

Bieg Piastowski

     Dnia 10 maja 2014 r. uczniowie naszej szkoły brali udział w VII Biegu Piastowskim, który odbył się na Półwyspie Rzępowskim. Biegi odbyły się w trzech kategoriach wiekowych: klasy I - II, III - IV oraz V - VI z podziałem na dziewczęta i chłopców.
     Nasi uczniowie zaprezentowali się bardzo dobrze - Agata Kowalska zdobyła brązowy medal w biegu dziewcząt III i IV, Justyna Kaczalska zdobyła IV miejsce w biegu dziewcząt klas V i VI. Uczniów przygotował Jan Kowalski.


 
 Oto wszyscy uczniowie, którzy wzięli udział w biegu:

  • Mateusz Pieszak
  • Jakub Czaplicki
  • Oskar Śliwczyński
  • Mikołaj Mila
  • Kacper Kamiński
  • Michał Jetka
  • Olga Pyrszel
  • Wiktoria Kowalska
  • Alicja Dembowska
  • Aleksandra Powała
  • Wiktoria Łuczka
  • Julia Kowalska
  • Zosia Kowalska
  • Adam Michalak
  • Mateusz Mikołajczak
  • Filip Trela
  • Olga Czaplicka
  • Dobrosława Stranc
  • Julia Powałą
  • Agata Kowalska
  • Justyna Kaczalska
  • Oliwia Muller
  • Klaudia Łuczka
  • Weronika Górska
  • Wiktor Pyrszel

Akcja sadzenia krokusów







Rocznica uchwalenia Konstytucji 3 maja

      Dnia 30 kwietnia 2014 roku odbyła się uroczystość z okazji 223 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Społeczność uczniowska naszej szkoły spotkała się, aby uczcić to  ważne dla nas wydarzenie. Każdy uczeń miał przypięty biało-czerwony kotylion, a klasa udekorowana flagami narodowymi.
       Uroczystość rozpoczęła się odśpiewaniem hymnu „Mazurka Dąbrowskiego”. Uczniowie klasy czwartej wystąpili w programie artystycznym poświęconym znaczeniu konstytucji uchwalonej w 1791 roku.       Następnie uczniowie obejrzeli prezentację poświęconą Konstytucji 3 Maja, jej twórcom i okolicznościom towarzyszącym jej uchwaleniu. Druga część spotkania poświęcona była Janowi Matejce – najwybitniejszemu malarzowi historycznemu i batalistycznemu. Przygotowana prezentacja przypomniała najwspanialsze dzieła Matejki upamiętniające ważne wydarzenia z naszej historii, między innymi obraz „ Konstytucja 3 Maja” namalowany w setną rocznicę jej uchwalenia.
      Cieszmy się więc wolną Polską i tym, że możemy z dumą patrzeć na polską flagę i śpiewać nasz hymn narodowy.


Turniej Słowa

     15 kwietnia 2014 roku w Teatrze Miejskim w Inowrocławiu odbył się Turniej Recytatorski „Słowem Opowiedziane”.
     Na deskach teatralnej sceny stanęło 60 młodych recytatorów z powiatu inowrocławskiego, którzy wierszem opowiadali historie bawiąc, ucząc i inspirując oklaskującą ich publiczność. Młodzi artyści rywalizowali w trzech kategoriach wiekowych: klasy I – III SP, klasy IV – VI SP i gimnazjum. Naszą szkołę reprezentowali uczniowie:

z klasy I – Ola Powała, Zosia Kowalska, Ala Dembowska, Jarek Matyjasik, Mikołaj Mila,
z klasy II – Julka Kowalska,
z klasy III – Patrycja Owedyk, Marta Malińska, Wiktoria Młodawska, Dobrosława Stanc, Natalia Kowalicka.

Jury w składzie Elżbieta Nowosielska i Halina Obroślak wyróżniło dwoje z nich:
MIKOŁAJA MILĘ  z klasy I i JULKĘ KOWALSKĄ  z klasy II. 

     Uczniów do konkursu przygotowały panie: Aleksandra Tatarewicz i Wanda Jankowska.

                                                                                                                        Gratulujemy!


Teatr jednego aktora

     9 kwietnia 2014 roku w Szkole Podstawowej im. Janusza Kusocińskiego w Polanowicach odbyła się VII edycja Gminnego Konkursu Małych Form Teatralnych o Puchar Przewodniczącej Komisji Oświaty Rady Miejskiej w Kruszwicy.
     W konkursie wzięło udział 40 uczestników z przedszkoli i szkół naszej gminy. Startowali oni w 3 kategoriach wiekowych: 5- latki i klasy 0 – I, klasy II – III, klasy IV – VI.

Naszą szkołę reprezentowali uczniowie: 
Pierwsza grupa wiekowa:
klasa I – Mikołaj Mila, Jarosław Matyjasik,

Druga grupa wiekowa:
klasa II – Julia Kowalska,

Trzecia grupa wiekowa:
Klasa IV – Izabela Bandosz, Edyta Kolczyńska,
Klasa V – Oliwia Kwiatkowska.

Uczniów oceniało jury w składzie:
Przewodnicząca – Krystyna Wulert,
Członkowie- Magdalena Jagiełłowicz, Ilona Dubicz, Agnieszka Kułacz.

    Jury przyznało nagrody i wyróżnienia w każdej kategorii wiekowej. Z naszej placówki wyróżniono
najmłodszych aktorów:

Jarosława Matyjasika ucznia klasy I
Julię Kowalską uczennicę klasy II

     Wyróżnionych uczniów do konkursu przygotowywały panie: Aleksandra Tatarewicz, Wanda Jankowska.                                      
                                     
                                                                  Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów!


Śniadanie wielkanocne


czwartek, 1 maja 2014

Zjazd absolwentów 1945 - 1965

     Dnia 11.05.2014 r. odbędzie się "Zjazd absolwentów" Szkoły Podstawowej w Sławsku Wielkim - rok ukończenia 7 klasy 1945 - 1965. O godzinie 11.30 zostanie odprawiona msza święta za zmarłych nauczycieli: śp. Stanisława Jędrzejewskiego - kierownika szkoły, śp. Kazimierza Kowalskiego, śp. Marię Patyk, śp. Bogdana Górskiego i zmarłych uczniów.
Po mszy św. spotkanie koleżeńskie w świetlicy.

Proszę potwierdzić udział w spotkaniu. 
tel. 606 169 294
tel. 601 086 437
tel. 720 101 834